Kocie stany
maj 25, 2008
Mam kota. Najprawdziwszego, ogoniastego, futrzastego kota. Kotę właściwie. Z żółto-zielono-złowieszczymi oczami. Pachnącą granulkami łiskasa i kocim piaskiem. I rozczula mnie owa kota. Kiedy przynosi do łóżka, świeżo upolowaną spod szafy, wściekle fioletową myszę. Kiedy około drugiej w nocy czuję ten “słodki ciężar”(coś między 5 a 7 kilo) na swojej piersi – kota właśnie tam zasypia około drugiej. Kiedy stojąc na parapecie, warczy na wróble. I nawet kiedy ze mną dyskutuje, ukradkiem starając się wymknąć na balkon. Mam kota. A właściwie kotę. Mam kocie stany. Szczególnie dziś odczuwalne. Nie chciałam tak zaczynać pisarko-intymiarskiej praktyki. Chciałam z wielka pompą, fajerwerkami, reklamą na bilbordzie. Chciałam z uśmiechem. Dziś nie potrafię. Mam kocie stany. I wielkie zaszklone oczy. Taki dzień. Takie sobie kocie stany. Ale czułam, że zacząć muszę. Że już czas. Że to właśnie ta niedziela. Pomimo kocich stanów. I jeszcze do tego ona,
Boska Mag(24-05-2008 13:29):
pisz notke Luju! ;P
Przemyślałam i napisałam. Pierwsza, kocia notka dla Mag :*
maj 25, 2008 at 4:26 pm
“Ale jeszcze dalsze od światła były koty. Ich doskonałość zatrważała. Zamknięte w precyzji i akuratności swych ciał, nie znały obłędu ani odchylenia. Na chwilę schodziły w głąb, na dno swej istoty, i wtedy nieruchomiały w swym miękkim futrze, poważniały groźnie i uroczyście, a oczy ich zaokrąglały się jak księżyce, chłonąc wzrok w leje ogniste.” Mistrz Schulz
Ciepło, blisko, najbliżej i bardzo ważnie. Uściskaj ode mnie Kotę. Jestem zaczarowana Tobą. Dodaję Cię do Ukochanych. :*
maj 25, 2008 at 4:30 pm
Jej, nie mogę wyjść z zachwytu, dziękuję Evelyn za Ciebie :)*